Note
De acteur die Steve Spiers speelt heeft een zeer
belangrijke sleutelrol in dit stuk.
De readings moet hij met volle overgave kunnen
spelen waarbij hij het publiek zoveel als mogelijk bespeelt en naar
zijn hand zet. Hoe beter dat lukt, hoe sterker dit stuk overkomt op
het publiek.
Decor
Linkerkant podium: kleedkamer van Steve: enkele
stoelen, over een stoel hangt kleding. Links is een deur, verder staat
er een spiegel, lage tafel met fles drinken, thermoskan, snoep of
lekkere hapjes, een notebook en een bos bloemen in vaas.
Sobere inrichting volstaat.
Rechterkant podium: bij aanvang kaal podium. Dit
gedeelte wordt telkens gewisseld.
Tijdens dialogen in Steves kleedkamer: dit
podiumgedeelte uitlichten , ander gedeelte blijft donker mits anders
aangegeven.
Tijdens interview met Simone en Bart worden zij
uitgelicht en is de kleedkamer donker.
Een gedeelte speelt zich ook af midden tussen
het publiek, hier wordt gewerkt met directe verbinding met het grote
scherm en tevens spotlichten op aangegeven momenten.
Wanneer het doek dicht is, speelt zich alles
vóór het doek af. Het publiek wordt op dat moment deelgenoot van het
toneelspel.
Acteurs in het publiek dienen een strategische
plaats te hebben i.v.m. directe cameraopname, gebruik spotlichten en
de overgang naar het theaterplan. Deze acteurs dragen een headset
zodat zij verstaanbaar zijn tussen het publiek.
Moniek zit naast Annet.
Gebruik scherm
Scherm staat in dienst van de readings en voor
tonen van voorfilmpjes.
Het scherm heeft een wezenlijke functie voor
Steve Spiers. Het waarom wordt duidelijk in het script.
Korte inhoud
Steve Spiers is alom bekend als medium. Zijn
optredens worden drukbezocht. U maakt kennis met hem en volgt hem
gedurende enkele dagen.
Proloog
Plaatsen worden genummerd en het publiek
reserveert van te voren op naam ( en adres). Bij aankomst in het
theater krijgen ze een zitplaats aangewezen. De cameraman/vrouw is in
de aankomstruimte aan het filmen, Peter en Patrick zijn enkele acteurs
aan het interviewen. (Er kan ook voor gekozen worden om publiek zelf
te interviewen, met vragen zoals: “wat is uw beweegreden om naar Steve
spiers te gaan? Wat verwacht u van deze avond? Met wie hoopt u contact
te krijgen.) De betreffende acteurs staan tussen het publiek dat zo
dadelijk naar de zaal gaat. Deze acteurs nemen daar ook plaats tussen
het publiek. Zij dienen een strategische plaats te hebben.
1ste bedrijf
Scene 1
Wanneer het
doek geopend wordt gaat spot aan op rechtergedeelte podium. Er worden
geluiden van spelende kinderen ten gehore gebracht. Dan hoort men
piepende autoremmen en een gil. Een beer met roze strik ‘valt’ op de
grond, in het licht van de spot. Dan is het stil. Het licht fade
langzaam uit.
Licht aan op linkergedeelte podium. Daar zien
we Steve in zijn kleedkamer zitten. Hij wordt geďnterviewd wordt door
een journalist(e). Deze journaliste heeft enkele vragen op papier die
ze op haar schoot heeft liggen. Ze heeft een opnamerecorder bij zich
met microfoon die ze om haar hals kan hangen.
Links is een deur, verder staat er een
spiegel, lage tafel met fles drinken, thermoskan, snoep of lekker
hapjes en enkele tijdschriften. Enkele stoelen. Over een stoel hangt
kleding.
Steve Hoeveel mensen er naar mijn
readings komen? Nou, de zaal zit iedere keer vol. Dat zijn ongeveer
( aantal wat in de huidige zaal kan) 750 mensen. En dat tweemaal
per week. Dus dan kom ik aan zo’n 1500 mensen.
Journalist Hoe bereid u zichzelf voor op
een reading?
Steve Om me daar goed op voor te
bereiden heb ik eerst zo’n 5 tot 10 minuten nodig om mijn hoofd leeg
te maken. Dat doe ik in totale rust. Daarna kan ik open staan voor de
geesten in de zaal.
Journalist ( kijkt op haar papier voor de
volgende vraag) Is het gevaarlijk om met geesten te praten?
Steve Niet als je weet wat je doet
en ik heb hier veel ervaring mee.
Journalist Wat bedoelt u met “veel
ervaring”?
Steve ( neerbuigend) Dat ik het
al veel gedaan heb natuurlijk. Zo’n 5 jaar geleden begon ik te
communiceren met geesten.
Journalist 5 jaar geleden, zegt u? Bent u er
toen pas achter gekomen dat u anders was dan anderen?
Steve Anders dan anderen? (lacht)
Iedereen is uniek, toch!
Journalist (lacht) Ja, klopt. Iedereen
is uniek maar ik ken niet zoveel mensen die met geesten kunnen praten.
Steve Zal ik u dan eens wat zeggen? (
gebaart naar haar dat ze dichter bij moet komen. Ze buigt naar hem
toe) Misschien bent ű ook wel iemand die met geesten kan
praten.
Journalist Ik? Nee hoor! Ik heb nog nooit een
geest gehoord of gezien! Ik zou niet weten wat ik moest doen als ik
het mee zou maken.
Steve Geloof mij maar dat er mensen
bestaan die het kunnen zonder dat ze het zelf weten!
Kinderen, bijvoorbeeld, zijn daar heel open in.
Maar als ze tegen hun ouders zeggen dat ze een spook hebben gezien,
krijgen ze meteen te horen: (met andere ietwat grappige stem)
Naar boven! Doe niet zo gek. Spoken bestaan niet!
(met kinderstem) Maar papa, mama, ik weet
het zeker, er stond een man naast mijn bed en die wilde iets tegen mij
zeggen.
( met stem vader, ongeduldig) En nu ga je
naar boven! Houd maar eens op met die flauwekul. Kijk maar een keer
onder je bed en in de kast, achter het gordijn, dan zie je vanzelf dat
er geen spook zit. Vooruit!
( weer met eigen stem) Die ouders
ondermijnen dan de bovennatuurlijke kracht van zo’n kind.
Journalist Dus u beweert dat zo’n “spook”,
wat ze dan denken te zien, ook een echte geest is?
Steve Natuurlijk, wat anders?
Journalist Nou…..ik kan me voorstellen dat……
Steve ( onderbreekt) Als je je
kind niet gelooft gaan ze hun paranormale gave verstoppen en vergeten
ze het.
Journalist En u? Wordt ű altijd geloofd?
Steve Nou….(lichte aarzeling, kijkt
op zijn horloge)…..Je blijft altijd sceptici houden. Maar als ze
eenmaal een reading bij me hebben gehad zijn ze overtuigd.
Journalist Overtuigd. Van wat?
Steve Mijn oprechtheid in contacten met
de geestenwereld. Kijk, ik ben eerlijk en ik zeg het gewoon zoals het
is. Ik ben een soort boodschapper en daar ben ik heel nederig over.
Journalist Even terug naar uw reading. (kijkt
op haar papier) Hoe verloopt dat, zo’n reading?
Steve Bedoel je een reading in de zaal
of bij mensen thuis?
Journalist Wat dadelijk staat te gebeuren.
Steve In de zaal dus.
Nou, zoals ik al zei moet ik me eerst
concentreren voordat ik de zaal in ga. Ik creëer dan rust voor mezelf.
Ik kom in een soort van extase en sluit bepaalde delen van mijn
hersenen af. Een ander deel gaat open zodat ik dode mensen kan zien
waarmee ik communiceer. En dat gebruik ik om mensen hoop en troost te
bieden. Ik ben in staat om ze in contact te brengen met hun vader,
moeder, hun zoon of dochter.
Journalist Hoe doet u dat eigenlijk? Een deel
van uw hersenen afsluiten en een ander deel openzetten? Voelt u daar
iets bij?
Steve Dat kan ik niet helemaal
verklaren. Maar uit een ecg is gebleken dat ik bijzondere
hersenactiviteit heb. Daardoor kan ik hersendelen openzetten of juist
sluiten. En dat maakt dat ik kan communiceren met geesten uit de
andere wereld.
Journalist Hoe gaat dat? U komt in de zaal,
staat tegenover een publiek, kijkt om u heen en wacht u dan totdat u
iets voelt bij iemand?
Steve Soms gaat dat zo, ja, maar soms
zijn er zoveel geesten in de zaal dat het me niet meteen lukt om de
juiste geest bij de juiste persoon te plaatsen.
Journalist En dan gaat u vragen stellen?
Steve Vaak wel. Ik vraag de geesten om
mij te helpen, om te zeggen bij wie ze horen en wat ze komen doen.
Journalist Hoe hoort u de geesten? Ik
bedoel..hoort u stemmen? En klinken ze wel eens eng?
Steve Ik hoor stemmen en soms klinken
ze inderdaad eng. Ik heb zelfs ooit meegemaakt dat een geest bezit van
me wilde nemen. Toen ben ik hollend weggevlucht.
Journalist ( onder de indruk) Dat zal
een hele ervaring zijn geweest!
Steve Tja, soms word ik ergens door
verrast. Als ik een reading doe, weet ik nooit wat er gaat gebeuren.
( kijkt op zijn horloge)
Journalist ( kijkt op haar papier) U
zegt dat u bepaalde delen van uw hersenen afsluit en bepaalde delen
open zet om contact te kunnen maken. U knipt ook vaak met uw vingers.
Is dat ook om beter contact te maken?
Steve Dat is voor mij een manier om me
goed te concentreren. Het helpt me om mijn aandacht op iets specifieks
te richten. Als ik ergens ben en iemands overleden familielid
verschijnt, dan richt ik daar alle energie op zodat ik de juiste
informatie krijg. Ik geef graag gedetailleerde informatie,
bijvoorbeeld geboortedata of namen. ( kijkt op zijn horloge)
Maar we moeten bijna stoppen omdat ik me moet voorbereiden.
Journalist ( kijkt op haar papiertje)
Nog een laatste vraag. Euh…. Even kijken. Soms zijn er mensen uit het
publiek waarmee u thuis verder gaat praten. Hoe kiest u deze mensen?
Steve Ik kies deze mensen niet, maar
hun overleden dierbaren doen dat. Soms zijn er geesten die me
vertellen dat er meer is en dan moet ik een huisbezoek af gaan leggen
om te weten wat. Meestal ga ik naar plaatsen waar ik helemaal niets
vanaf weet. Ik weet ook niet welke mensen ik daar ga tegenkomen en
waarom ik daar heen ga. De camera’s lopen en we zien wel wat er
gebeurt.
Mensen vragen: hoe weet jij dat? Nou, er staat
een geest in de tuin! Daar sta ik nu mee te praten en hij vertelt me
over jouw huis.
Dat is wat ik doe. De precisie van de readings
is griezelig voor sommige mensen.
Journaliste Kunt u laten zien dat……
Steve (onderbreekt haar) U
begrijpt…..(tikt op zijn horloge) Ik moet me nu gaan
voorbereiden. Over 10 minuten starten we.
Steve staat op.
Journalist Ja, u hebt deze tijd nodig om in
die extase te komen. Uw hersenhelften die…..hoe noemde u dat ook
alweer?
Steve ( vriendelijk en gedecideerd)
Nu niet meer storen, alstublieft.
Steve loopt van haar weg. Vingers knippend en
in zichzelf gekeerd. De journalist(e) volgt
hem.
Journalist Bent u nu bezig met uw
hersenhelften? ( Steve reageert niet en loopt heen en weer,
journalist(e) gaat verder ) Hoe zat dat ook alweer? Een deel
afsluiten en een deel openzetten, dat was het toch, hč? ( geen
reactie) Met welk deel bent u nu bezig? ( geen reactie) De
voorkant? Achterkant? Kunt u uitleggen hoe u dat precies doet? Voelt u
dan iets?............... ( Steve reageert niet, journalist herhaalt
de vraag luider) Voelt u iets?
Steve (licht geďrriteerd) Mijn
assistent komt u zo halen. Wilt u tot die tijd zo stil mogelijk zijn?
Journaliste Oké, dat is prima.
Steve loopt weer van haar weg, in zichzelf
gekeerd……..de journaliste leest op haar papiertje,
kijkt dan op:
Journaliste Mag ik u alleen nog even vragen
of………
Steve Nee! Dat mag u niet!
Journaliste Maar het gaat alleen maar om…..
Steve Nee, nee,nee! Ik wil mijn 10
minuten gebruiken om me goed voor te bereiden op mijn reading. Daar is
nu al een minuut aan verloren gegaan. Dan wil ik de resterende 9
minuten erg graag de kans hebben om me in rust voor te bereiden. Ik
wil u dus niet meer horen. Wanneer mijn assistent u komt halen, gaat u
rustig, zonder iets te zeggen, met hem mee. Dan kunt u naar de zaal en
zult u mij spoedig zien opkomen. Duidelijk?
Journaliste Duidelijk……( Steve zucht
opgelucht en hij loopt weer van haar weg) ………. Maar mag ik straks
dan nog enkele vragen stellen?
Steve staat stil , draait geërgerd met zijn
ogen. Keert zich om en kijkt de journaliste
indringend aan.
Steve Zit! ( journaliste gaat
onmiddellijk zitten, is geschrokken, Steve gaat verder met
ingehouden stem) En daar blijf je zitten. De laatste vraag is
gesteld.
Journaliste Maar….. Het spijt me echt…..Het is
niet mijn bedoeling om lastig te zijn. Maar ziet u….Dit interview is
heel belangrijk voor me. Ik zit aan mijn eindstage van mijn hogeschool
journalistiek. Dit is een onderdeel van mijn eindproject en ik wil
geen oppervlakkig interview afleveren. Maar eentje met diepgang, met
emoties, waarvan mensen zullen zeggen: “wauw, dit is een goed
interview, een knap staaltje werk”. Snapt u. En daarbij komt ook nog
dat ik het een hele eer vind dat ik u mag interviewen, u bent zo’n
groots persoon…...
Ik ben een tikkeltje zenuwachtig. Misschien
praat ik daarom zo veel. Neem me dat vooral niet kwalijk.
Peter komt binnen. Steve knikt geërgerd de
kant uit van de journaliste. Peter begrijpt deze
hint onmiddellijk.
Peter Mejuffrouw, wilt u mij volgen
naar de zaal? (zucht van verlichting van Steve)
Journaliste Ja. (Journaliste volgt Peter,
draait zich vervolgens nog eenmaal om.) Neem me niet kwalijk
dat…….
Steve (onderbreekt haar, wijst naar
haar recorder) ) In de zaal mogen geen opnames gemaakt worden.
Journaliste Mag ik dan misschien…
ongeduldige zucht van Steve) …Indien mogelijk…Straks nog een paar
vragen stellen?
Steve Ik zal wel zien of ik dan tijd
over heb.
Journaliste O, hartelijk dank. Erg fijn dat u
tijd voor me vrij maakte. ( Steve knikt een keer, Peter neemt de
journaliste mee uit de kleedkamer).
Steve ( zucht van opluchting)
Eindelijk. ( loopt heen en weer)
Iemand van de crew komt binnen, geeft Steve
een papier. Hij verdiept zich er in terwijl het doek dicht gaat.
Scene 2
Doek dicht.
Er start een introfilm over Steves werk, op
het grote scherm. waarop te zien is dat hij
succesvolle readings doet. Daarna
verschillende reacties van mensen die hilarisch over hem
zijn. Dit alles flitsend gemonteerd met
krachtige muziek.
De journalist(e) komt in de zaal, krijgt
door Peter een plaats aangewezen.
Voor het doek, op het podium, ligt een
blocnote en een flesje water met glas.
Voice-over ( wanneer de film ten
einde is) Dames en heren, ontvang hem met groot applaus…Steve
Spiers!!
Steve komt het podium op ( vóór het gordijn)
en wuift naar het publiek. Er kan voor gekozen
worden om hem op te laten komen met muziek
waarop hij kan paraderen.
Op het scherm is nu continue beeld: Steve die
rondloopt of het publiek wordt getoond.
Wanneer er iemand aan de beurt is voor een
reading, wordt hij/zij van dichtbij gefilmd en is
dat op het scherm te zien. Op zo’n manier dat
emoties op gezichten af te lezen zijn.
Steve moet zorgen dat hij regelmatig op het
scherm kijkt wanneer hij rondloopt. Hij moet de
ander immers goed in het vizier houden om
adequaat op hen te kunnen reageren.
Steve Hallo mensen. Een
goedenavond allemaal. Fijn dat u er bent. Een uur geleden liep ik hier
rond en ik maakte contact met enkele geesten……..( loopt door de
zaal) ……………. Overleden dierbaren die al wisten dat er iemand zou
komen voor hen. (stilte) ……….Ik ga proberen opnieuw contact te
maken met deze geesten.
Hij loopt druk heen en weer. Met zijn vingers
knippend, schuddend met zijn handen.
Steve (praat in het luchtledige)
Kom op! …
Kom door!......Ik weet dat je er bent……..Maak
contact….Kom op! Vertel bij wie je hoort…
Steve loopt door de zaal, naast het publiek.
Steve Oké mensen, ik wil nu even
volkomen stilte. De geesten kunnen niet goed doorkomen……..( loopt
rond) Ja…ja….laat je horen! ( tegen het publiek) Is er
iemand wiens vader, opa of man…overleden is aan een hartaanval?
Zowel Harry ( de cameraman/vrouw filmt hem
zodat hij op het scherm te zien is) als Mandy
steken hun hand op. ( *misschien ook wel
mensen vanuit het publiek) Steve loopt behoedzaam
rondom het publiek en stopt dan bij Mandy.
Het schermbeeld blijft gedurende de reading
gericht op Mandy.
Steve ( tegen Mandy) Is er een
mannelijk familielid; je vader, opa of man overleden aan een
hartaanval?
Mandy ( Mandy komt onzeker over)
Mijn vader
Steve Ik heb contact met je vader uit
de geestenwereld en hij wrijft telkens over zijn borst. ( beeldt
dit uit) Ik voel een drukkende pijn.
Mandy Dat klopt.
Steve Is er iets vervelends gebeurd
toen je 12 jaar was?
Mandy ( denkt na) ….Dat zou
kunnen.
Steve ( imiteert haar) Dat zou
kunnen…. Kom op, denk eens goed na. Je vader geeft me dat aan en jij
weet het niet meer. Kom op, zeg! ( zegt dit op een iets dwingende
en tegelijkertijd humoristische toon).
Mandy Euh..ik geloof het wel. Mijn broer
heeft me ooit opgesloten toen we jong waren.
Steve In de kast?
Mandy In de kast, ja.
Steve Zie je wel! ( wacht op applaus)
…….U mag gerust klappen, hoor! ( tegen Mandy) Ik wist het wel.
Mandy Ik was het vergeten. Mijn broer was
me vroeger altijd aan het plagen.
Steve Ho stop, geef me geen informatie.
Laat me even nadenken..
Steve loopt op en neer terwijl hij fronst en
heftig met zijn vingers knipt. Dan holt hij naar het
podium, pakt een blocnote en begint heftig te
tekenen.
Hij tekent een vierkant en laat dit
vervolgens aan Mandy zien.
Steve De man die bij me staat laat me
dit tekenen. Het heeft te maken met je slaapkamer. Daar is iets mee
aan de hand.
Mandy Ik weet niet wat hij daarmee
bedoelt.
Steve (diep fronzend, op en neer
lopend) Kom op, kom op…kom door. Kom op…….
….Er moet iets mee zijn. Je
vader laat me dit tekenen. (tegen Mandy) Is er onlangs iets
kapot gegaan of verschoven?
Mandy (denkt na) ……. Een maand
geleden heb ik mijn bed verplaatst.
Steve Oké!
Mandy Ik wilde dichter bij het raam
liggen.
Steve Oké!! We zijn er!
Crew geeft aan dat er geklapt dient te
worden.
Steve loopt weer even op en neer (intussen
kijkend naar haar gezicht op het scherm).
Steve Je vader zegt me dat je niet zo
onzeker moet zijn!
Mandy ( begint te lachen) Dat weet
ik.
Steve Dat weet je? Waarom ben je het
dan?!
Mandy Mijn vader zei altijd dat ik wat
zekerder van mezelf moet zijn.
Steve Luister dan naar je vader!
Mandy Ja, ik weet het.
Steve (imiteert haar) Ja, ik
weet het…ja, ik weet het………( tegen Mandy) Ben het dan ook…..(
nu serieuzer) Je vader vertelt me dat hij erg veel van je houdt
en dat hij het beste met je voor heeft. Geloof je dat?
Mandy (licht emotioneel) Ja , dat
geloof ik.
Steve Hij wordt verdrietig om je zo
onzeker te zien. Hij wil dat zijn dochter gelukkig is.
Mandy ( nog meer emotioneel) Dat
wil ik ook.
Steve Je maakt je veel zorgen, hč?
Mandy Ja, dat klopt.
Steve Doe dat nou niet!
Mandy Nee…
Steve Dat is wat je vader tegen me
zegt. Mijn dochter is te onzeker! Steve, zeg daar wat van! Daarom is
je vader vanavond hiernaar toe gekomen….Om je dit te vertellen. Ja?
Mandy ( overtuigd en emotioneel)
Ja.
Steve Hij zegt dat je moet genieten van
het leven!....Dank je wel
Mandy Hartelijk bedankt, Steve.
Steve Je hoeft mij niet te bedanken
maar je vader. Hij was vanavond hier, speciaal voor jou.
Crew geeft aan dat er geklapt dient te
worden.
NIEUWSGIERIG HOE HET VERDER GAAT?
BESTEL EEN ZICHTZENDINGSBOEKJE BIJ TONEELCENTRALE TE ABBEKERK.
